رابطه بين اختلالات يادگيري و انگيزش تحصيلي دانش‌آموزان ابتدايي ناحيه 2 شيراز

اين پژوهش با هدف بررسي رابطه بين اختلالات يادگيري و انگيزش تحصيلي دانش‌آموزان ابتدايي ناحيه 2 شيراز انجام شد. روش پژوهش، توصيفي از نوع همبستگي بوده است. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه دانش‌آموزان پايه اول ابتدايي ناحيه 2 شيراز مي‌باشد كه در سال تحصيلي 96-97 مشغول به تحصيل مي‌باشند. نمونه‌گيري به شيوه تصادفي خوشه‌اي مرحله‌اي انجام شد. ابتدا با مراجعه به آموزش و پرورش و اخذ مجوز از بين مدارس ابتدايي دخترانه ناحيه 2 شهر شيراز يك آموزشگاه (دبستان علوم پزشكي) انتخاب شد. سپس 60 نفر از دانش‌آموزان دختر پايه اول را انتخاب كرده و پرسشنامه بر روي آن‌ها اجرا گرديد. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش، پرسشنامه‌هاي‌ استاندارد انگيزش تحصيلي هارتر و مشكلات يادگيري كلورادو بوده است. جهت محاسبه‌ي پايايي از آلفاي كرونباخ استفاده شده است كه پايايي و روايي محتوايي پرسشنامه‌ها مورد تأييد قرار گرفت. براي تحليل داده‌ها از آمار توصيفي نظير ميانگين و انحراف معيار و از آمار استنباطي نظير ضريب همبستگي پيرسون استفاده شد. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه رابطه معناداري بين اختلالات يادگيري و انگيزش تحصيلي دانش‌آموزان وجود دارد. همچنين رابطه معناداري بين ابعاد مشكل در خواندن، شناخت اجتماعي، مشكلات فضايي، اضطراب اجتماعي و مشكل در رياضي با انگيزش تحصيلي وجود دارد. بنابراين اهميت و ضرورت توجه به اختلالات يادگيري دانش‌آموزان و انجام اقداماتي در جهت رفع مشكلات يادگيري مشاهده مي‌شود.