ناكارآمدي نظام مديريت كشورهاي در حال توسعه و نيمه صنعتي در ترويج علوم پايه و مهندسي

امروزه نگرش و ديدگاه سياست گذارانِ كلانِ مديريت دانش در فرايندهاي ياددهي و يادگيري علوم و فنون، به طور كامل، ديگرگون شد ه است. به دليل رواج نظام تك قطبيِ كسب دانش و رسيدن به فنآوري منفرد در گذشته، اعتقاد بر اين بود كه هر كشوري بايد به تنهايي مسير تحول و كسب قدرت آينده پژوهي و دانش پژوهي را در دستيابي به توسعه ي پايدارِ علمي و صنعتي طي كند. اما در سال هاي اخير با سير صعودي و افزايش غير قابل پيش بيني حجم اطلاعات و گسترش روزافزون فنآوري و نفوذ آن در ابعاد متفاوت زندگي بشر، نظام انزواييِ توسعه ي علوم و فنون منسوخ شده و روش هاي ترويج، پژوهش و آموزش علوم و فنون در پيوستگي و تعامل با كشورهاي ديگر خصوصا توسعه يافته و پيشرفته شكل يافته است. به همين دليل ارتباط و تعاملات علمي با جوامع پيشرفته و اَبر صنعتي، در شيوه هاي ترويج علم و كسب دانش و فنون، بايد بخش جدايي ناپذيرِ سياست راهبردي و مديريت علميِ كشورهاي در حال توسعه و نيمه صنعتي باشد. در اين مقاله برخي از دلايل ناكامي و حركت كند كشورهاي درحال توسعه و نيمه صنعتي را در ترويج علم و كسب دانش روز معرفي نموده و نقش مديريت نوين را در هدايت و حمايت از سرمايه هاي انساني در مسير توسعه ي پايدار و رسيدن به خط اَبر صنعتي و دستيابي به تجهيزات و فنآوري هاي مدرن، مشخص مي نماييم