استفاده از رويكرد سيستمي به منظور ارايه ي يك سيستم طبقه بندي مهندسي براي ارزيابي ريسك هاي زمين شناسي تونل سازي مكانيزه

با توجه به رشد جمعيت و توزيع نامناسب آب، بحران كمبود آب در بيشتر نقاط جهان پيش‌بيني ميشود. شرايط اقليمي ايران موجب شده است، گزينه ي انتقال بين حوضه‌اي آب به عنوان يك ضرورت مد نظر كارشناسان قرار گيرد. پروژه‌هاي تونل‌سازي به دليل عدم شناخت كافي از وضعيت زمين، شرايط پيراموني و عدم قطعيت‌هاي مرتبط با آن در مقايسه با پروژه‌هاي مشابه، همواره با درصد بالايي از ريسك همراه هستند. مديريت درست و به موقع اين ريسك ها موجب حداقل كردن احتمال وقوع يا اثر پيامدهاي منفي بر اهداف پروژه مي‌شود. لذا در اين تحقيق، ريسك‌هاي زمين‌شناسي براي 19 پهنه از يك پروژه ي تونل سازي در غرب ايران مورد مطالعه قرار گرفته است. براي اين منظور از رويكرد سيستم هاي مهندسي سنگ (RES) به عنوان يك رويكرد سيستمي در تحليل و رده بندي شدت اين ريسك‌ها استفاده شده است. نتايج تحقيق نشان مي دهد كه پهنه-هاي 3 و 6 به عنوان پهنه هاي با شدت ريسك بسيار بالا و پهنه هاي 5 و 7 و 8 و 9 و 12 به عنوان پهنه هاي با شدت ريسك بالا معرفي مي گردند. لازم به ذكر است در ساير پهنه ها شدت ريسك به طور متوسط بوده است.