ارزيابي آسيب پذيري فيزيكي در برابر زلزله به كمك مدل تحليل پوششي داده ها و GIS (منطقه مورد مطالعه:شهر تهران)

تعيين ميزان آسيب پذيري فيزيكي به عنوان يكي از مهمترين عوامل آسيب پذيري انساني در برابر زلزله از اهميت بالايي برخوردار است و طبقه بندي واحدهاي مكاني شهري جهت شناسايي نواحي خطرناك امري ضروري به نظر مي رسد. در اين مقاله، پس از تعيين شاخص هاي موثر در آسيب پذيري فيزيكي، آسيب پذيري فيزيكي شهر تهران با استفاده از مدل تحليل پوششي داده ها و آناليزهاي مكاني نقشه هاي معيار در GIS ، تعيين گرديده و پهنه بندي خطر زلزله شهر تهران صورت گرفته است. پارامترهاي در نظر گرفته شده در آسيب پذيري فيزيكي، جنس سازه ها، تعداد طبقات ساختمانها، قدمت سازه ها و فاصله از گسل هاي مهم مي باشند. در اين مقاله، مدل تحليل پوششي داده ها ( DEA )، به عنوان يك روش جديد تحليل چند معياره، بر روي مناطق مختلف شهر تهران به عنوان واحدهاي تصميم گيري ( DMU )، اجرا شده و ضمن ارزيابي قابليت اين روش در تصميم گيري، مناطق مختلف شهر تهران از نظر آسيب پذيري فيزيكي رتبه بندي شدند. نتايج نشان داد منطقه ي 11 از كمترين كارايي و بيشترين ميزان آسيب پذيري فيزيكي برخوردار بوده و نسبت خروجي به ورودي در اين منطقه، كمتر از ساير مناطق است. منطقه ي 11 به خاطر دارا بودن بيشترين تعداد مرجع براي بدست آوردن كارايي ساير مناطق، رتبه اول از نظر كمترين آسيب پذيري فيزيكي، منطقه ي 22 رتبه ي دوم و سپس منطقه 11 رتبه ي سوم را به خود اختصاص داده اند.