مرگ انديشي عرفاني باباطاهر

مرگ يكي از جدي ترين چالشهاي فكري انسان در تمام ادوار بشري است. ياد مرگ، همواره منفور و مكروه بشر بوده و پيوسته عيش او را مكدّر ساخته، اما براي عارفان وارسته نه تنها منفور و مكروه نبوده، بلكه آنان با نگاه عاشقانه و عارفانه به اين امر محتوم الهي نگريسته اند و با اعتقاد به اينكه جان علوي انسان به واسطة تعلق به جسم از جوار قرب الهي دور شده و اسير زندان جسم و دنيا شده، همواره آرزومند آن بوده اند كه با دستان مهربان مرگ از اين زندان بند و رنج نجات يابند. تأمل در حالات، افكار، انديشه ها و سخنان عارفان، نتايج شگفت و قابل توجهي دربارة مرگ به دست مي دهد. عده اي بي باكانه و مشتاقانه به استقبال آن رفته اند و گروهي ديگر اشتياق خود به مرگ را در قالب عبارات عبرت آموز و هشدار دهنده بيان كرده اند. باباطاهر شاعر شوريده و عارف تارك دنيا نيز با رويكردي عارفانه به مرگ نگريسته و از آن سخن گفته، اگر چه بر خلاف ديگر عارفان مرگ انديش چون عطار و مولانا و.... كه شادمانه به استقبال مرگ مي روند، باباطاهر با شادي و خوش دلي از مرگ سخن نگفته و پيوسته هاله اي از غم برشعر و افكارش سايه افكنده، و دليل آن بي شك غم او از نايافتن راه و دوري از وطن مألوف و معشوق ازلي است.