مديريت بحران زلزله در مراكز گردشگري شهري با استفاده از GIS (مورد مطالعه: مركز فرهنگي تاريخي شهر اصفهان)

حوادث طبيعي، پديده هايي هستند كه هميشه زندگي انسان را در همه اعصار و قرون در معرض آسيب قرار داده اند. در مناطق شهري، اثرات زيانبار معمول در اثر وقوع سوانح طبيعي، شامل تلفيقي از ويراني هاي كالبدي و اخلال عملكرد عناصر شهري است ويراني سازه ها و ساختمان هاي مسكوني، شبكه راه ها و دسترسي ها مثل پل ها و جاده هاي ارتباطي، تاسيسات اساسي مثل مخازن آب، نيروگاه ها، خطوط ارتباطي تلفن، برق، لوله كشي، آب، گاز و... از آن جمله هستند. منطقه 3 شهرداري اصفهان كه بعنوان شهرداري تاريخي و فرهنگي شهر اصفهان شناخته مي شود 400 اثر تاريخي با ارزش را در دل خود جاي داده است و سالانه پذيراي گردشگران زيادي است كه اصفهان را بعنوان مقصد گردشگري خود انتخاب مي كنند. اين منطقه داراي بافتي فرسوده، ترافيكي سنگين و تراكم جمعيت بالا است كه اهميت مطالعه و پژوهش را در زمينه مديريت بحران بيشتر مي كند. هدف اصلي اين پژوهش، شناسايي و تحليل نقش عوامل مؤثر در آسيب پذيري مناطق جاذب گردشگري شهري مي باشد. در اين پژوهش 7 شاخص «دسترسي به مراكز درماني، در چه محصوريت، تراكم ساختماني، تراكم جمعيتي، كاربري زمين، عمر ابنيه و كيفيت ابنيه انتخاب شده و با استفاده از روش تحليل سلسله مراتبي معكوس (IHWP) و تركيب نقشه هاي مربوط به شاخص هاي ذكر شده در محيط GIS، آسيب پذيري منطقه 3 شهر اصفهان در مقابل زلزله مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج پژوهش نشان مي دهد كه قطعات ساختماني كه داراي تراكم هاي ساختماني و جمعيتي بالا، كيفيت ابنيه پايين، فاصله زياد تا مراكز امدادي نسبت به ساير قطعات و درجه محصوريت بيشتري بوده اند، امتياز آسيب پذيري بالايي آورده و قطعات ساختماني با تراكم ساختماني و جمعيتي كمتر داراي آسيب پذيري كمتر و قطعات داراي درجه محصوريت بالا و تراكم هاي ساختماني و جمعيتي بالا داراي بيشترين آسيب پذير بوده اند.