بررسي عددي تاثير ضخامت لايه خاك در كاهش آسيب هاي ناشي از انفجار در سازه هاي مدفون

امروزه با توجه به رشد جمعيت و پيشرفت در زمينه هاي مرتبط با عمران و شهرسازي، نياز به مطالعه و بررسي ماژول هاي شهري در رابطه با پدافند غيرعامل بيش از پيش احساس ميشود. بررسي تأثير انفجار بر سازه هاي روزميني و زيرزميني چه به صورت عمد و يا غيرعمد از جمله مباحثي است كه در اين مورد حائز اهميت ميباشد. در صورت بروز بحران براي زيرساختهاي شهري چون تونلها و ايستگاه هاي قطار شهري به عنوان مراكز جمعيتي، نه تنها سرمايه هاي گزاف مالي بلكه جان افراد زيادي نيز مورد هدف قرار ميگيرند. در گذشته بررسي هايي كه در اين زمينه صورت گرفته معمولاً بدون لحاظ كردن محيط خاكي و تماس مستقيم آن با بارهاي انفجاري بزرگ بوده كه علت اين امر پيدايش اعوجاج هاي شديد و خارج از محدوده رفتار پلاستيك معمول در خاك ميباشد. در اين تحقيق يك دال بتن آرمه به همراه لايه خاكي كه در روي آن قرار دارد در برابر انفجار 100 كيلوگرم تيانتي با ايجاد تغيير در ضخامت لايه خاكي و حضور يا حذف شبكه ميلگردها، مدلسازي و تغييرات تاريخچه تنش در دال بررسي شده است. در ادامه به صحت سنجي رفتار محيطهاي مدلسازي شده پرداخته و در پايان نتايج در قالب ارقام و نمودارها نشان داده شده كه بيانگر نقش پررنگ ضخامت لايه خاك در كاهش تنش هاي حاصل از انفجار در مقايسه با تاثير وجود شبكه ميلگردها ميباشد.