رابطه سكوت سازماني و تعهد سازماني

تعهد سازماني به عنوان يكي از اصول رفتار سازماني، در دهه هاي اخير موضوع بسياري از متون رفتار سازماني و مورد توجه تعداد زيادي از محققان در اين زمينه بوده است كه همواره سعي نموده اند مساله فوق را از ابعاد مختلف بررسي و آن را برروي عملكرد سازمان اندازه گيري نمايند، لاتعهدي و پايبندي مي تواند پيامدهاي مثبت و متعددي داشته باشد، كاركناني كه داراي تعهد و پايبندي هستند نظم بيشتري در كار خود دارند و مدت بيشتري در سازمان مي مانند و بيشتر كار مي كنند، مديران بايد تعهد و پايبندي كاركنان را به سازمان حفظ كنند و براي اين امر بايد بتوانند با استفاده از مشاركت كاركنان در تصميم گيري و فراهم كردن سطح قابل قبولي از امنيت شغلي براي آنان، تعهد و پايبندي را بيشتر كنند. از طرفيموضوع سكوت سازماني و يافتن راههاي رفع آن از اهميت شاياني در مباحث سازماني معاصر برخوردار است و توجه جدي مديران سازمان را مي طلبد. بنابراين سكوت سازماني پديده جديدي است كه در آن كاركنان سازمان به دلايل متفاوت ازاظهارنظردررابطه با مشكلات سازمان خودداري وامتناع ورزيده وسكوت ميكنند