بررسي دقت روابط واليانتزاس در برآورد تبخير تعرق مرجع

تخمين دقيق تبخير تعرق مرجع براي مديريت منابع آب و طراحي سيستم هاي آبياري به خصوص در نواحي خشك و نيمه خشك ضروري مي باشد. در اين تحقيق، عملكرد پنج مدل مختلف رابطه واليانتزاس در برآورد تبخير تعرق مرجع در دو ايستگاه سينوپتيك مشهد با آب و هواي سرد و خشك و زاهدان با آب و هواي گرم و خشك مورد ارزيابي قرار گرفت. بدين منظور داده هاي هواشناسي از ايستگاه سينوپتيك زاهدان و مشهد اخذ شد و مقادير تبخير تعرق مرجع روزانه به روش فائو پنمن مانتيث برآورد شد. سپس تبخير و تعرق با استفاده از مدل هاي مختلف رابطه واليانتزاس نيز برآورد شد. سپس با در نظر گرفتن رابطه فائوپنمن مانتيث به عنوان مبنا و استفاده از شاخص هاي آماري ضريب تعيين (R2) و جذر ميانگين مربعات خطا (RMSE) روابط واليانتزاس مورد مورد ارزيابي قرار گرفت. نتايج نشان داد در اقليم سرد و خشك مشهد رابطه واليانتزاس 5 و در اقليم گرم و خشك مشهد رابطه واليانتزاس 3 توانسته است برآورد بهتري نسبت به ساير روابط داشته باشند.