درآمدي بر نوسازي در بافت‌هاي فرسوده مجاور بافت‌ تاريخي، مطالعه موردي پروژه عتيق تبريز

بافت‌هاي قديمي شهرها كه زماني از انسجام فضايي وعملكردي مناسب و منسجمي برخوردار بوده‌اند ، اكنون در پي تغيير الگوي زيست و شكل‌گيري نيازهاي جديد دچار نارسايي‌هاي كالبدي - فضايي شديدي شده‌اند. اين تنگناها و تبعات اجتماعي و اقتصادي ناشي از آن ، به گونه اي دو سويه موجب پايين آمدن كيفيت زندگي در بافت‌هاي قديمي شهري شده است. براي رفع مشكلات اين گونه بافتها، طرح‌هايي در قالب مرمت، باز‌سازي، نوسازي ، احيا و بهسازي و باز‌زنده‌سازي در زمينه‌هاي اقتصادي ، اجتماعي، فرهنگي و كالبدي در كشور‌هاي مختلف تهيه و اجرا شده است و احياي بافت قديمي و فرسوده شهرها و اعيان‌سازي به همراه حفظ و احياي شهر قديمي و هماهنگي بين بافت جديد و قديمي با تاكيد بر هنجار‌ها و ارزش‌هاي اجتماعي شديدا مورد توجه قرار گرفته است. دراين بين شهر تبريز با تمدن ديرينه خود داراي بافت شهري سنتي و معماري تاريخي و اسلامي ارزشمندي است كه اين بافت قديمي و المان‌هاي تاريخي آن نماد هويت، فرهنگ و سابقه سكونت ديرينه در اين كهن شهر مي‌باشد. در نوسازي بافت فرسوده و قديمي تبريز بهترين شيوه اين است كه ضمن رعايت حرايم ابنيه تاريخي و حفاظت از آن‌ها و با نگاهي به آينده شهر، همراه با سطح پيشرفت جهاني گام بر‌داشت كه ايجاد نوعي همگرايي بين سنت و مدرنيته موجب رونق بافت فرسوده و حفظ بافت تاريخي گردد. اين مقاله با رويكردي توصيفي- تحليلي و تاريخي در عين بررسي وضع موجود به صورت موردي به بررسي بافت فرسوده بلوك شرقي مسجد كبود و هم چنين بررسي ابنيه‌هاي تاريخي و پتانسيل‌هاي فرهنگي در اين بلوك مشخصا به بررسي پروژه عتيق در اين محدوده نموده است.