تحليل سطوح پايداري توسعه روستايي در استان كرمانشاه

در برنامه ريزي منطقه اي، بررسي و شناخت وضعيت سطوح مختلف جغرافيايي، قابليت و تنگناهاي آنها از اهميت ويژهاي برخوردار است. امروزه آگاهي از نقاط قوت و ضعف نواحي جهت ارائه طر حها، برنامه ها و سياستگذاريها ضروري است. در اين راستا استفاده از شاخصهاي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي، كالبدي، بهداشتي و غيره مي- تواند معياري مناسب براي تعيين جايگاه نواحي از نظر توسعه يافتگي باشد. در اين راستا پژوهش حاضر بر اساس به ارزيابي و تحليل سطوح پايداري در سكونتگاههاي TOPSIS روش توصيفي– تحليلي و با بهره گيري از تكنيك روستايي با تاكيد بر شاخص هاي توسعه يافتگي در ابعاد اجتماعي- اقتصادي، كالبدي- نهادي پرداخته است.منطقه مورد مطالعه، نقاط روستايي شهرستانهاي استان كرمانشاه ميباشد. نتايج تحقيق نشان ميدهد كه بر اساس شاخص هاي مختلف، رتبه و سطح توسعه يافتگي شهرستانهاي استان كرمانشاه متفاوت بوده، به طوري كه سه شهرستان هرسين، كنگاور،قصر شيرين و صحنه به ترتيب از جمله شهرستانهاي نيمه برخوردار و ساير شهرستان هاي استان در رده شهرستان هاي محروم استان قرار دارند كه اين مسئله بيانگر نوعي عدم تجانس و ناهماهنگي در سطح توسعه يافتگي اين شهرستانها مي باشد.