تأثير آموزش مهارت هاي زندگي بر رابطه والد فرزندي مادران داراي كودكان استثنايي

پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير آموزش مهارت­هاي زندگي بر رابطه والد- فرزندي مادران داراي كودكان استثنايي انجام شد. روش پژوهش نيمه­آزمايشي با طرح پـيش آزمـون- پــس آزمـون و گروه كنترل بود. جامعـه مـورد مطالعـه پژوهش را، مادران داراي فرزند استثنايي شهر اهواز در سال 1397 تشكيل دادند كه از اين بين 30 نفر با فراخوان اوليه و با توجه به ملاك­هاي ورود و خروج انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش 15 نفر و گروه كنترل 15 نفر گمارده شدند. بعد از انتخاب نمونه­ي پژوهش و جايگزيني آنها در دو گروه آزمايش و كنترل، افراد گروه آزمايش در 8 جلسه 120 دقيقه­اي برنامه آموزش مهارت­هاي زندگي را به صورت گروهي در هر هفته 2 جلسه دريافت كردند؛ گروه كنترل به مدت يك ماه در ليست انتظار قرار گرفت. به منظور جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه والد-فرزندي پيانتا (1994) در دو مرحله پيش آزمون و پس آزمون استفاده شد. جهت تجزيه و تحليل داده ها از آزمون تحليل كوواريانس استفاده شد. يافته هاي حاصل از پژوهش نشان داد كه با كنترل اثر پيش آزمون، بين ميانگين نمرات پس آزمون گروه‌هاي آزمايش و گروه كنترل در مؤلفه­هاي نزديكي، وابستگي، تعارض و روابط مثبت كلي، تفاوت معناداري وجود دارد. در مجموع، با توجه به ميانگين نمره­هاي پس آزمون مؤلفه­هاي رابطه والد- فرزندي مي­توان گفت كه آموزش مهارت هاي زندگي موجب افزايش نمرات مؤلفه­هاي نزديكي و روابط مثبت كلي و كاهش نمرات وابستگي و تعارض افراد گروه آزمايش در مرحله پس آزمون شده است.