سنجش انتقادي شاخصه « اكنوني بودن» در معنويت مدرن از نگره امام اميرمؤمنان در نهج‌البلاغه

در معنويت مدرن از اينجايي و اكنوني بودن سخن گفته مي‌شود و در نقد معنويت‌هاي ديني در اديان الهي به وعده‌هاي نسيه‌وار اين اديان خرده مي‌گيرند. تمتع حداكثري از زندگي دنيوي و كارآمدي اين‌جهاني ارمغان و ادعاي معنويت‌هاي مدرن است. مدعاي اصلي اينان آن است كه عدم آزمون‌پذيري وعد و وعيدهاي اديان الهي براي مؤمنان نمي‌تواند شادي و اميد و رضايت از زندگي را به گونه‌اي كه در معنويت‌هاي نوپديد مطرح مي‌كنند، براي انسان معاصر به دنبال داشته باشد. به همين خاطر معنويت‌هاي ديني را محملي براي شريعت‌گريزي و نپذيرفتن اديان الهي مي‌دانند. با مراجعه به گفتار و سيره رفتاري حضرت امير (ع) مي‌توان شواهد فراواني در نقد ديدگاه يادشده يافت. از منظر حضرت معنويت ديني داراي شاخص‌هاي متعددي مانند: خداباوري، ايمان به غيب و آخرت‌باوري، عبوديت و تكليف‌محوري و شريعت‌گزيني، هدف‌مندي از زندگي دنيوي، مقدمه بودن دنيا براي آخرت، رضايتمندي از زندگي و زندگي‌ساز بودن است. در اين تحقيق به روش توصيفي و تحليلي بعد از گزارش ديدگاه‌هاي معنويت مدرن و معنويت ديني علوي درباره زندگي دنيوي و وابستگي به آن، به نقد و ارزيابي نظريه معنويت مدرن در مسئله يادشده از منظر اميرمؤمنان علي (ع) خواهيم پرداخت.