نقش فضيلت گرايي در ارتقاي آموزش

آموزش، اساس توسعه انساني است و بايد در جهت توسعه اخلاق و فضائل انساني باشد. تحقق اهداف آموزشي نمي‌تواند بدون توجه به جنبه‌هاي اخلاقي صورت پذيرد. يكي از مسئوليت هاي مهم در آموزش و پرورش يك كشور آن است كه بر مبناي مباحث فلسفي، اساتيد و معلمان را در تربيت اخلاقي ياري كند. به اين ترتيب نظام آموزشي با به كار بستن روش-هاي خاص، متناسب با زمينه فلسفي از حالت يكنواختي خارج مي شود و به روز مي گردد. هدف اين مقاله بررسي روش-هاي تربيتي در ارتقاي آموزش كشور بر اساس ديدگاه فيلسوفان فضيلت گرا است. همانگونه كه مي دانيم جهت كسب فضايل و رسيدن به سعادت، تعليم و تربيت امري ضروري است. محيط و الگوهاي محيطي بر نگرش افراد و در نتيجه بر رفتارهاي آن ها تأثير مي گذارد. التزام عملي اساتيد و معلمان به ارزش هاي اخلاقي امري مهم و اصلي اساسي است. اين پژوهش درصدد نشان دادن داشتن اخلاق و منش نيك مربيان است. به عقيده نگارندگان، منش متناسب با سطح تحصيلات مربيان، تلاشي است براي كمك به افراد جهت درك ارزش هاي اخلاقي درست و اصيل و عمل بر مبناي آن ها است. اخلاق فضيلت به جاي تأكيد بر قواعد، وظايف و نتايج در آموزش بيشترين وزن را به منش استاد مي دهد، تا در فرآيند ياددهي- يادگيري مخاطب به سمت خوب بودن و خوب شدن گام بردارد و در هر آموزشي مقدم بر محتواي آموزشي، از منش استاد، نفس كشيدن در جهان فيزيك، زيست، شيمي و فلسفه را ياد گيرد تا خود بتواند به جاي انباشت انتزاعي مطالب، تجربه زيسته از فيزيك، زيست، شيمي، فلسفه و ... داشته باشد. پرسش اساسي اين پژوهش آن است كه نقش فضيلت-گرايي در ارتقاي آموزش چيست؟ مؤلفه هاي فضيلت گرايي چيست؟ روش هاي تربيتي از ديدگاه فضيلت گرايان چيست؟ دستاوردهاي اين پژوهش عبارتند از: 1. تأكيد بر اسوه‌ها و الگوهاي اخلاقي 2. تأكيد بر منش استادي و بودن استاد 3. نقش مهم مهارت آموزي آغازين در تحول اخلاقي.