بررسي تاثير آستانه بر كاهش آب‌شستگي اطراف گروه‌پايه كج مستقر بر روي سرشمع

با احداث پل‌ها در مسير حركت آب در رودخانه‌ها، الگوي جريان در مجاورت سازه تغيير يافته و در نتيجه در صورت فرسايش‌پذير بودن بستر، آب‌شستگي رخ مي‌دهد و در صورت عدم توجه به عمق كافي پي و شمع‌هاي پايه پل، شكست پل را به دنبال خواهد داشت. يكي از روش‌هاي كاهش آب‌شستگي اطراف پايه‌هاي پل، استفاده از آستانه در مجاورت پايه مي‌باشد. در تحقيق حاضر تاثير موقعيت كارگذاري آستانه، تراز كارگذاري سرشمع، ضخامت سرشمع و آرايش شمع‌ها بر توسعه زماني و عمق حداكثر آب‌شستگي در اطراف گروه‌پايه كج مورد بررسي قرار گرفت. پايه پل مورد بررسي متشكل از دو پايه مستطيلي شكل با ابعاد 5/2 در 5/3 سانتي‌متر كه با زاويه 28 درجه بر روي سرشمعي با ضخامت‌هاي 3 و 5 سانتي‌متر و ابعاد 10 در 16 سانتي‌متر كه بر روي شمع‌هايي با آرايش 2×2 و 3×2 و قطر شمع 2 سانتي‌متر نصب گرديد، مي‌باشد. آزمايش‌ها تحت شرايط مختلف موقعيت آستانه( در مقابل، وسط و پشت سرشمع)، عمق نسبي جريان(y/D)، 42/6 ، رقوم‌هاي نسبي كارگذاري سرشمع(Z/D)، 4،3،2،1 و قطر نسبي شمع (dp/D)، 57/0 در شرايط آب زلال انجام پذيرفت. بررسي نتايج نشان داد كه موقعيت قرارگيري آستانه تاثير محسوسي بر روند توسعه زماني چاله آب‌شستگي دارد. مقايسه‌هاي صورت گرفته حاكي از آن است كه كارگذاري آستانه در مقايل پايه نسبت به ساير موقعيت‌هاي نصب آستانه كارايي بيش‌تري در كاهش آب‌شستگي دارد به‌گونه‌اي كه براي كليه ترازهاي كارگذاري سرشمع، به‌طور متوسط مقدار عمق حداكثر آب‌شستگي با استقرار آستانه بالادست 33 درصد، آستانه مياني 17 درصد و آستانه پايين‌دست 3/6 درصد كاهش مي‌يابد.