خلاء كنوني باغسازي در فلات ايران

The current vacuum of forgotten gardening in Iran

اين تحقيق در قالب اهميت توسعه فضاي سبز شهري و با هدف بكارگيري معماري منظر براي باز آفريني باغسازي و منظره پردازي غني فلات ايران، در دو مقياس خرد و كلان، براي توجه بيش از پيش به توسعه پايدار و عمران شهري انجام شده است. با توجه به اينكه روند رو به رشد توسعه شهرها و مناطق مسكوني در ايران بدون درنظر گرفتن فضاي سبز شهري كافي و مناسب صورت پذيرفته اند و اين ناديده گيري طبيعت تبعات زيست محيطي زيادي داشته و دارد، به منظور بهره گيري از طبيعت و منافع بيشمار آن، به نظر مي رسد كه معماري منظر بتواند به دليل خاصيت ميان رشته اي خود كه همزمان چندين حوزه ي، معماري، فضاي سبز ، طراحي شهري و... را در بر مي گيرد، در طراحيهاي خرد و كلان شهري براي رسيدن به توسعه پايدار شهري استفاده شود، حال اين پرسش مطرح است كه چگونه ميتوان بوسيله معماري منظر با استفاده از ايده باغ ايراني، كيفيت و كميت فضاهاي سبز شهري را ارتقاء بخشيد؟ در جهت حصول به هدف تحقيق و يافتن پاسخ آن از روش كتابخانه اي استفاده شده است، پس از بررسي تاريخچه باغسازي ايران و منظره پردازي آن با توجه به اينكه نظام هاي باغ ايراني براساس وسعت، طرح، كاركرد و عناصر ويژه آن در طول تاريخ مطابق با دين،فرهنگ واقليم فلات ايران است و همچنين طرح باغ ايراني توانسته الگوي غني و مناسبي در طول تاريخ باشد، معماران منظر ميتواننداين ايده را در طراحي فضاهاي سبز شهري با هر مقياس، مكان جغرافيايي و شرايط اقليمي مورد باز آفريني و استفاده در شهرها و مناطق مسكوني ايران قرار دهند.