معماري مدارس اسلامي (نمونه موردي مدارس اصفهان در دوره صفوي)

memari eslami madares

با ورود اسلام به ايران و در پي در هم ريختن نظام طبقاتي پيشين كه تحصيل و آموزش را به طبقات خاصي محدود مي كرد، امكان تحصيل براي همگان فراهم شد. علاوه برآن تأكيد تعاليم وحياني قرآن كريم و سيره عملي پيامبر اكرم(ص) و امامان(ع) كه آموختن را توصيه و تكريم ميكردند و نيز همه امراي مسلمان كه به طرق مختلف به علم و عالمان توجه نشان مي دادند سبب گسترش فضاي آموزشي گرديد. با گذشت زمان و بعد از اختصاص يافتن مكانهايي براي آموزش ، در نهايت مدارس به عنوان مكان اصلي آموزش شناخته شدند. اين پژوهش سعي بر آن دارد تا با تركيبي از روشهاي تاريخي- توصيفي و استفاده از منابع كتابخانه اي و اسنادي، به شناخت مفهوم آموزش در دوره هاي مختلف پرداخته و چگونگي تأثير آن بر معماري مدارس دوره معاصر را مورد بررسي و تحليل قرار دهد. بعد از آشنايي با تحولات مدارس در هر دوره، به علت دوران درخشان مدرسه سازي در دوره صفوي، مدارس اصفهان در دوره صفوي به عنوان نمونه موردي تحليل شده اند. يافته هاي تحقيق نشان مي دهد كه نه تنها مفهوم آموزش و شيوه هاي آموزشي در طول دوره هاي مورد مطالعه تغييراتي داشته است بلكه اين تغييرات در مفهوم آموزش باعث به وجود آمدن تغييرات در كالبد و معماري مدارس شده است.