پيشينه تاريخي وكاركرد پيشوند فعلي«ب» در زبان فارسي (پيشوند صرفي، تأكيد يا زينت و زائد)

فعل‌هاي پيشوندي يكي از انواع فعل‌هاي زبان فارسي هستند كه از دوره زبان‌هاي باستان تا كنون در زبان فارسي رواج داشته‌اند. پيشاوندها و پساوندها در تغيير معني فعل‌ها نقش مهمي داشتند، زيرا گاهي اين پيشاوندها فعل را مؤكد مي‌كردند، گاهي در وجه فعل تأثير داشته‌اند و گاهي معني مستقلي به فعل مي‌داده‌اند كه سواي معني اصلي فعل بوده است. اغلب اين پيشوندها در گذر زمان از دوره باستان به ميانه و از ميانه به فارسي دري يا متروك شده‌اند و يا نقش پيشوندي را از دست داده، به صورت جزء مرده در ساختمان فعل مانده‌اند. پيشوندهاي فارسي دري بازمانده پيشوندهاي فارسي ميانه هستند كه يا عيناً و يا با تغيير آوايي باقي مانده‌اند. هدف اين جستار بررسي پيشينه كاركرد معنايي و تحول پيشوند فعلي «ب» از پيشوندهاي فعلي دوره تكوين زبان فارسي و مقايسه و مقابله ديدگاه‌هاي سبك‌شناسان و دستورنويسان فارسي درباره كاركرد معنايي يا زائد بودن آن براساس مصاديقي از متون نظم و نثر فارسي است تا نتيجه‌گيري شود كه پيشوند فعلي مرده «ب» بر اساس ديدگاه دستورنويسان زبانشناس، پيشوندي صرفي (معناساز) يا پيشوند تأكيد(پافشاري) بر فعل بوده است و دستورنويسان سنتي و آنهايي كه دستور را به مثابه قواعد تغييرناپذير مي‌دانند اين پيشوند را زينت يا زائد دانسته‌اند كه اگر حذف مي‌شده، تأثيري در معناي فعل نداشته است و اشاره خواهد شد كه صورت‌هاي كاربرد معنايي يا غيرمعنايي پيشوند «ب» به دستور تاريخي مربوط است و بر اساس قواعد دستور اكنون نبايد قضاوت شود چون كاربرد ندارد و تنها در حوزه تحول ساختار زبان بررسي مي‌شود زيرا زبان يك نظام است از اين رو توصيف‌هاي بريده بريده و جزئي، منطقي و علمي نخواهد بود.