مولفه‌هاي ديستوپيايي در دو رمان «ملكوت» و «فرانكشتاين في بغداد» باتكيه بر شخصيت دكتر حاتم و الشسمه

برپايي آرمانشهر (اتوپيا) همواره از دغدغه‌هاي بشري بوده است. از اين‌رو آثاري در ادبيات با محوريت تجسم¬بخشي آن پديد آمد. ابن اتفاق البته به تدريج، بعد از شكست در عرصة عمل و واقعيت، رنگ باخت و به جاي آن ديستوپيا يا ضد آرمانشهر شكل گرفت. اتوپيا، جامعه‌اي آرماني است كه در آن پليدي وجود ندارد و قانون به نفع همة جامعه اجرا مي‌شود، مردم آن براي رسيدن به سعادت حقيقي كوشش مي‌كنند. ديستوپياها نيز جوامعي تخيلي هستند كه در آن¬ها ويژگي‌هاي منفي، چيرگي كامل دارند و زندگي در آن-ها دلخواه هيچ انساني نيست. برخي از مؤلفه‌هاي اتوپيا كه منجر به خلق ديستوپيا مي‌شود عبارتند از: خشونت، مطلق گرايي، مخالفت با اميال طبيعي، آزادي و فريب. اين مؤلفه‌ها در دو رمان فرانكشتاين في بغداد و ملكوت بررسي شدند و اين نتيجه حاصل شد كه ديستوپياي به تصوير كشيده شده در دو رمان با وجود تفاوت‌هايي كه در قصه دارند، در لايه‌هاي زيرين