بررسي مباحث دستوري در كتاب‌هاي فارسي اول تا ششم ابتدايي

مهم‌ترين موضوع اصلي رشد روان شناختي توانايي تفكر و ارتباط از طريق گفتار است. بر اساس نظريات روانشناسي هر فردي به ترتيب ابتدا با واج‌هاي زباني و سپس با تركيبات و جمله سازي آشنا مي‌گردد. آموزش زبان نوشتار و قوانين حاكم بر زبان نيز نيازمند روندي معقول و علمي ست و اگر به درستي دستور زبان آموزش داده نشود كودك هيچ گاه شيوه‌ي درست نوشتن و قوانين دستوري را ياد نمي‌گيرد. در اين پژوهش با تكيه بر روش كتابخانه‌اي كتاب‌هاي اول تا ششم ابتدايي مورد بررسي و تحقيق قرار گرفته است و آشكار مي‌گردد كه شيوه‌ي آموزش دستور در كتاب‌هاي اول تا ششم دبستان بر اساس رشد شناختي كودك نيست و گاه مطالبي كه پيش نياز مبحثي هستند پس از آن مبحث مطرح مي‌گردند كه اين خود باعث گيجي دانش‌آموز و بيزاري او از زبان فارسي مي‌گردد.