تصويرسازي در كتاب ناودان الماس احمد عزيزي

تصويرسازي بهره‌گيري از عناصر گوناگون زباني، بياني، ادبي و هنري براي خلق تصاوير در متون ادبي است. تصوير در حقيقت رهايي از محدوديت‌هاي زمان و مكان است و يك عقدة عاطفي را در يك لحظة زماني بيان مي‌كند؛ بنابراين تنگناي قالب شعر ايجاب مي‌كند كه شاعر براي القاي مفاهيم، از خيال‌انگيزي شاعرانه -كه منجر به تصوير در ذهن مي‌شود- بهره جويد؛ از اين رو يكي از مهم‌ترين ويژگي‌هاي شعر تصويرسازي است، زيرا تصوير شاعرانه به اشياء تشخص مي‌بخشد و باعث مي‌شود موضوعات ذهني و عاطفي مجسم شوند و خواننده بتواند به وسيلة جريانات پنهاني، روح شاعر را در برخورد با اشياء و مسائل هستي دريابد. در اين مقاله با روش توصيفي- تحليلي به بررسي تصويرسازي در كتاب ناودان الماس احمد عزيزي پرداخته مي‌شود. اين پژوهش نشان مي‌دهد كه كاربرد مضامين نو و معاني بيگانه و دور از ذهن با استعارات و تشيبهات غريب، استفاده از شخصيت‌بخشي، بهره‌گيري از عواطف انساني، مضامين عاميانه، عناصر طبيعي و رنگ‌ها در شعر احمد عزيزي و تصويرسازي‌هاي شاعرانة او جايگاه ويژه‌اي دارند.