تصويرسازي در شعر گروس عبدالملكيان

تصوير شعري، يكي از عناصر زيبايي¬شناختي شعر است كه از ديرباز مورد توجّه بوده است؛ تصويري كه با ديگر اجزاي شعر، چون معني، عاطفه و موسيقي پيوند دارد. گروس عبدالملكيان شاعر نوپردازي است كه در شعر خود با تكيه بر تصويرسازي و استفاده از عناصر حسي ـ غيرطبيعي همگام با شاعران بعد از دهة هفتاد خود را به عنوان شاعري تصويرساز تثبيت نموده است. او بر آن است تا در شعر خويش علاوه بر خلق تصوير، روزنه‌اي به سوي درك ژرف ساخت تصوير وكاربرد آن در شعر سپيد بيابد تا بتواند شعرش را با به كارگيري عوامل نوسازي تصوير ؛ جريان سيال در اركان گوناگون تشبيه، با كاربردي متفاوت از قالب‌هاي كهن نمايش دهد. عنصر غالب درصورت‌هاي خيالي شعر گروس عبدالملكيان، سينماست. عناصر ديگري همچون؛ جنگ ، طبيعت و.. در شعر او بارزند . در اين مقاله كوشيده شده تا با تبيين جايگاه تصويرسازي در شعر گروس عبدالملكيان، به تحليل و ارزيابي مهم‌ترين عناصر شعري تصويرآفرين در آثار گروس عبدالملكيان پرداخته شود.