نقدي بر روش‌شناسي پايان‌نامه‌ها در حوزه اسلامي سازي علوم انساني

علوم انساني نقش غيرقابل انكاري در ساحت‌هاي فردي و اجتماعي زندگي انسان دارد و در حكم روح در كالبد جامعه است و سرنوشت ديگر علوم نيز متكي به علوم انساني است؛ از اين‌رو فعاليت‌هاي علمي در حوزه علوم انساني با توجه به نقش مهم آن بسيار حائز اهميت است. از مهم‌ترين فعاليت‌هاي علمي در دانشكده‌هاي علوم انساني، بحث پژوهش و تدوين پايان‌نامه و رساله در اين حوزه است كه در اين مجال با تبيين بنيان‌ها و تقابل عميق مباني و آبشخورهاي علوم انساني غربي موجود كه ناشي از عقلانيت مدرن و منقطع از وحي و برآمده از خودبنيان انگاري انسان مدرن است با علوم اسلامي كه ماهيت توحيدي دارند و انسان را در نسبت با خدا تعريف مي‌كنند، همچنين با تبيين اختلاف موجود در روش‌شناسي بنيادين علوم غربي و اسلامي در توليد علم، با عبور از رويكرد تهذيبي و ضمن رويكرد تأسيسي، روشن مي‌شود فعاليت‌هاي علمي و تدوين پايان‌نامه‌هايي كه در صدد اسلاميزه كردن علوم انساني موجود يا تهذيب و ارائه يك تقرير ديني از علوم انساني مدرن هستند صحيح به نظر نمي‌رسند و بايد علوم انساني اسلامي را در مباني اصيل اسلامي و توحيدي جست‌وجو كرد.