مديريت پسماند و مواد زائد خطرناك و چالش هاي مقابل آن در ايران

تداوم زندگي در گرو مصرف مداوم، كشف، و توليد مواد جديد است كه همراه با توليد پسماند و مواد زائد بوده كه مديريت و امحاء زايدات به ويژه پسماندهاي خطرناك از جمله بزرگترين چالش هاي جوامع بشري است.زايدات توليدي كه در سه بخش مايع، گازي و جامد به محيط وارد مي شوند[1]، مطابق با استانداردهاي UNEP، EPA، WHO و ... بر اساس درجه خطر تقسيم بندي شده و چگونگي امحاء آنها مطابق دستورالعمل-هاي استاندارد جهاني و همچنين استانداردهاي منطقه اي و بومي در دسترس است.در ايران نيز مطابق قانون مديريت پسماند[2] وآئين نامه مديريت پسماند[3]، تمامي مراكز و منابع توليد كننده پسماند مانند منابع خانگي و شهري، صنعتي، بيمارستاني و ... مطابق دستورالعمل هاي موجود ملزم به امحاء يا بازيافت مواد زايد توليدي هستند.در اين ميان عدم آشنايي با نوع پسماند، نحوه جمع آوري و چگونگي حمل و نقل و امحاء آنها و نيز عدم دسترسي به مراكز بازيافت و معرفي آنها، عدم مديريت صحيح در فرايند جمع آوري تا امحاء و كاهش اثرات زيست محيطي، مسائل اقتصادي، پراكندگي مراكز توليدي- صنعتي و... از جمله چالش هاي پيش رو در مديريت مواد زايد خطرناك در ايران است.