بررسي نقش مديريت منابع آب در جهت كاهش اثرات منفي ناشي از خشكسالي با محوريت مصرف بهينه در بخش كشاورزي

كم‌آبي، يكي از مهمترين حوادث غيرمترقبه است كه در اثر بروز آن، روند عادي رشد، حيات و توليد محصول و رابطه متوازن و متعارف انسان و محيط مختل مي‌گردد و اثرات بحران كم آبي در مقايسه با وقايع طبيعي ديگر، به دليل گستردگي جغرافيايي آن، خطرناك‌تر مي‌باشد و ارتباط مستقيم با سلامتي مردم و به ‌ويژه گروه‌هاي در معرض خطر مثل كودكان و افراد مسن دارد. اما خسارات غيرمستقيم اين پديده در اثر رفتارخود مردم، از تصميم‌گيري غلط مديران گرفته تا نحوه‌ي اجراي مجريان و در نهايت عكس‌العمل افراد ذينفع، ايجاد شده و با عدم رعايت الگوي صحيح مصرف آب توسط مردم شدت مي‌گيرد و اين حادثه طبيعي را به بحران هاي ثانويه و غير طبيعي تبديل مي‌كند. در اين مقاله سعي بر آن است كه با يك نگاه تحليلي و با گردآوري اطلاعات موجود به بررسي بحران كم‌آبي در جهان و خاورميانه و كشور ايران پرداخته شود و سپس راهكارهاي موثر براي مقابله با اين چالش ارائه گردد. با توجه به نتايج به دست آمده ايجاد يك برنامه مدون و تدوين سياست‌‌هاي ملي و منطقه‌‌اي به منظور مديريت مصرف بهينه منابع آب و براي تضمين دسترسي همگان به آب سالم، ضروري مي‌باشد.