تسامح و تعامل منشِ اخلاقي و بشر دوستانه جهت جلوگيري از آسيب هاي اجتماعي در انديشه مولانا

قوت روحيه ي تسامح و رواداري - با پس ذهني هاي فلسفي و تئوري سالم - بيشتر به واگذاري ميدان كاري و فرصت تكاپو به انديشه هاي مخالف و مغاير علاقه مند است ، و انسان را به سوي اصلاحات و نقش آفريني خوب رهنمون مي نمايد ؛ مولانا صريح تر و پيگير تر از ديگر نويسندگان و شاعران هم دوره ي خود به مقوله ي « كرامت انساني » و تسامح و تعامل و همزيستي مسالمت آميز توأم با منشِ اخلاقي جهت جلوگيري از آسيب هاي اجتماعي پرداخته است و اين كرامت را نيز جزو رستگاري انسان ها مي داند كه هديه ي پروردگار متعال به بندگانش مي باشد ؛ كه در مباني و مبادي اسلام جهت جلوگيري از هرج و مرج و خودخواهي ها به عنوان يك نظام اجتماعي رهيافتي براي رهايي از دام آشفتگي ها و بحران تلقي مي كند . در اين مقاله نگارنده كوشيده است تسامح و تعامل را كه از ديدگاه شاعر تأثير شگرفي بر مباحث بشر دوستانه جهت جلوگيري از خصومت ها دارد را ، بر پايه ي دو محور بيان كند ؛ محور نخست اين كه : تعادل گرايي رمز تسامح و تعامل انديشي مولوي مي باشد . و در محور دوم به ارتباط كرامت انساني با تبلور انديشه ي تسامح و تعامل مي پردازد .