بررسي تطبيقي مفهوم نابودي و مرگ در انديشه ابن خلدون و خيام نيشابوري

در پژوهش پيش رو به بررسي تطبيقي مفهوم مرگ و نابودي و زاويه ديد و شيوه برخورد خيام و تطبيق آن با نظريات ابن خلدون پرداخته شده است. دغدغه فكري عمده اين دو متفكر نابودي انسان‏ها جوامع و حكومت‏ها و سرانجام آن است.اگرچه همانندي‏هايي ميان انديشه‏ خيام و نظرات ابن خلدون ديده مي‏شود اما فرجام كار و شيوه برخورد آنان به فراخور تفاوت بينش و زيستگاه با يكديگر سخت متفاوت است. ابن خلدون با پذيرش انديشه دوري بودن تاريخ درصدد توجيه و تفسير علل وقايع و جريان‏هاي تاريخي برآمده وي در اين دورگرايي به جبر تاريخي كشانده شده و شرايط را تحميلي مي‏داند و راهي براي خروج ازبحران را ميسر نمي‏داند.خيام نيزگردش دوران و جبري بودن سرنوشت بشر را قبول دارد و راهي بهتر از آن نمي‏يابد كه در همين مجال اندك با اغتنام فرصت تكرار ناشدني موجود داد خويش از بهره‏هاي خوشگوار اما ناپايدار اين جهان بستاند. دستاورد اين پژوهش بازگفت همين همانندي‏ها و تفاوت‏هاست