وحياني بودن الفاظ قرآن از ديدگاه آيت الله جعفر سبحاني

بحث الفاظ قرآن، از موضوعات ميان رشته‌اي كلام و علوم قرآني بوده و يكي ازمحوريترين سوالها در وحي قرآني، بحث منشأ الفاظ قرآن است كه در اين خصوص دو ديدگاه؛ وحياني(الهي) و غير وحياني(بشري) بودن الفاظ قرآن، مطرح شده است. ناگفته پيداست كه حجيت ظواهر آيات قرآن و قداست كلمات نوراني آن، ضرورتي است كه اين مقال را به رشته‌ي تحرير در آورده و نوشتار حاضر با گردآوري اطلاعات به صورت كتابخانهاي درصدد توصيف و تحليل نقّادانه ديدگاهها، با مراجعه به آثار صاحبان نظريه بوده و دلايل قائلان بر غير وحياني بودن الفاظ قرآن را بيان كرده و با دقّت در پاسخ‌هايي كه آيت الله شيخ جعفر سبحاني در رد اين نظريه مطرح نموده، آن ها را در دو دسته‌ي درون ديني و برون ديني، تبيين كرده و با تأكيد بر صحت ديدگاه وحياني بودن الفاظ قرآن، زلالي وحي را از تجربه‌هاي ديني بشر، جدا دانسته و جلوه‌گري قرآن از زمان نزول تا حال را، ناشي از پروسهي وحيي دانسته كه خداي متعال در آن، پيامدهنده و پيامبر صلي الله عليه و آله، پيام آور بوده است. شايان ذكر است؛ شيريني بيان، بلندي مفاهيم و اسلوب سخن گفتن در آيات نوراني قرآن، نه تنها خط بطلاني بر ديدگاه بشري بودن الفاظ آن كشيده، بلكه قرآن را در جايگاهي قرار داده كه بشر تا‌كنون نتواسته نظيري براي آن را عرضه نمايد.