تحليل و بررسي وحي و جايگاه پيامبر اسلام(ص) در انديشه آيه الله سبحاني و دكتر عبدالكريم سروش

وحي و نبوت از ركن هاي اساسي اديان آسماني بويژه دين مبين اسلام و تنها دين تحريف نشده الهي است. اين ركن ركين اسلام مورد توجه فلاسفه و متكلمان اسلامي قرار گرفته و در حراست و پاسداري از اين جايگاه انديشه ها توليد كرده و دست به قلم و تأليف زده اند. در طول تاريخ براي وحي و رسالت انبياء توجيه‌ها و تحليل‌هاي بسياري شده است حتي از ناحيه ماديين و منكران دين كه در صددند براي همه چيز تفسير و تبيين مادي داشته باشند اين تحليل‌ها با زبانهاي مختلف و هر روزي مدرنتر از روز قبل مطرح گرديده است. در دوران معاصر دكتر عبدالكريم سروش فراتر از ديدگاه نقش فاعلي پيامبر در قالب زبان وحي؛ نقش فاعلي پيامبر در مضمون، معنا و مفهوم وحي را نظريه پردازي كرده است. نوشتار حاضر با هدف تبيين و تحليل و بررسي نظر وي با رويكرد آراء و نظرات آية الله جعفر سبحاني و بيان مشكلات چنين نظريه، با روش تحقيق و مطالعه كتابخانه اي صورت مي پذيرد. نتايج پژوهش بر اين جهت سو گرفته است كه چنين نظريه اي، وحي الهي را از آن جايگاه قدسيه و ماوراء الطبيعي تنزل داده و هم قطار افكار ناقص بشري چيده است كه از قلب و تجربيات بشري جوشش و بر زبان وي جاري شده كه ناقص و براي امروز كافي نيست و وجود خطا در لابه لايه آياتش يافت مي شود و بعضي از آيات آن امروز منسوخ و جايگاه و ارزشي ندارد.