بررسي نقادانه تفسير وهابيت از صفات خبري از منظر آيت الله سبحاني

در قرآن كريم صفاتي به خداوند نسبت داده شده كه موهم تشبيه و تجسيم است. چيستي اين صفات يكي از دغدغه هاي هميشگي قرآن پژوهان از آغاز رواج دانش تفسير تا به امروز بوده است. از رهگذر همين دغدغه ها، مفسران با توجه به مرام اعتقادي و مذهب كلامي خويش، اين آيات را تفسير نموده اند. يافته هاي تحقيق كه مبتني بر روش توصيفي و تحليلي و با استناد به منابع كتابخانه اي صورت گرفته حاكي از آن است كه دو رويكرد كلي در باب صفات خبري وجود دارد يكي رويكرد عقل گرايي و ديگري رويكرد ظاهرگرايي؛ وهابيت به رويكرد دوم تعلق دارند و رأي خود را ديدگاه اصيل اسلامي مي دانند و ساير ديدگاه ها را بدعت تلقي مي كنند، اما در طول تاريخ، علماي شيعه اين تهمت‌هاي واهي را رد كرده‌اند. در اين ميان يكي از متفكران بزرگ ديني كه به نقد ديدگاه وهابيت پرداخته اند آيت الله سبحاني مي باشند. ايشان با ارجاع متشابهات به محكمات و تقدم عقل برهاني به ظواهر نقلي و بهره وري از دلالت لفظي و تصديقي به فهم و تفسير آيات مربوطه مي پردازد. وي قائل به نظريه «اثبات با تأويل» بوده، نظريه«عينيت صفات و ذات» و نظريه «تنزيه» را پايه تفسير صفات خبري قرار داده اند.