معماران چگونه از كانسپت به فرم ميرسند؟ (نقش ايده در پيدايش فرم)

مهمترين چيزي كه در دنياي امروز ذهن معماران را به خود مشغول كرده يافتن مفاهيم عميق براي پديدههاي پيرامونش است، كانسپت حاصل دانش، تفكر، آگاهيها و دانستههاي موجود در ذهن طراح و در ارتباط مستقيم با جهان پيرامون وي است. منابع ايده در ميان اشياء روزمره زندگي، در طبيعت و در علوم مختلف، در معماريهاي تاريخي و خصوصاً در برنامه و محيط سايت وجوددارند. اما يك ذهن خلاق و كنجكاو نسبت به اطلاعات موجود در محيط پيرامون ميتواند ايدههاي خلاقانه اي را ابداع كند. نقش معمار اولويت بندي بين ايدهها بر اساس اصليترين مسائل و پالايش و تلفيق ايدههاي خرد و كلان براي رسيدن به ساختاري منسجم است. در حقيقت كانسپت در جهت تعين مفاهيم انتزاعي انديشه طراح است. مقاله پيش رو دستورالعملي است كه معرف نظامي ميان فعاليتهاي فكر كردن و فعاليت‌هاي اجرايي در طراحي است و داراي خصلت سلسله مراتبي و جزء به جزء مي‌باشد. اهداف مورد نظر نحوه پيوند هدف و راه‌حل بوده و اينكه كانسپتها چگونه در روندهاي مختلف به همراه ايده‌هاي متنوع طراح به طرحي بديع و ماندگار تبديل مي‌شوند. در اين ارتباط اين مقاله علاوه بر بازبيني مناسبي از تعاريف خاص و مهم در پي پيوند و يافتن ارتباطي جديد از آنها بوده و سعي دارد تا با معرفي نمونه‌هايي مطرح از معماري معاصر به اين موضوع مهم دست يابد.ديگر نمونه‌هاي ارائه شده، همگي از مواردي مي‌باشند كه موفقيت قابل ملاحظه‌اي در زمينه ايده‌پردازي و مشخص نمودن جايگاه كانسپت داشته‌اند.