تأثير آموزش خود دلگرم سازي بر تاب‌آوري و مثلث روان‌شناختي دختران داراي والدين معتاد

آموزش دلگرم سازي يكي از انواع آموزش‌هاي خانواده است كه بر اساس روان‌شناسي فردي بنا شده است. اين پژوهش باهدف اثربخشي آموزش خود دلگرم سازي بر تاب‌آوري و مثلث شناختي دختران 14 تا 20 ساله داراي والدين معتاد، صورت گرفت. پژوهش حاضر، نيمه آزمايشي و در قالب پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل بود. شركت‌كنندگان تعداد 30 نفر بودند كه از ميان كليۀ دختران 14 تا 20 سالۀ داراي والدين معتاد ساكن شهرستان ورامين انتخاب شدند و به‌طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل قرار گرفتند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه تاب‌آوري (كانر و ديويدسون) و پرسشنامه مثلث شناختي(گرينينگ و همكاران) بودند. يافته‌هاي به‌دست‌آمده از آزمون تحليل كواريانس نشان داد كه آموزش خود دلگرم سازي، تفاوت معني‌داري را در تاب‌آوري و مثلث شناختي بين دو گروه موردمطالعه نشان داد. آموزش خود دلگرم سازي به‌عنوان يك مهارت، موجب افزايش تاب‌آوري و بهبود و كاهش نگرش‌هاي منفي دختران داراي والدين معتاد نسبت به خود، دنيا /ديگران و آينده(مؤلفه‌هاي مثلث شناختي) شد.