انگيزه پيشرفت، سبك هاي مقابله با استرس و خودكارآمدي در دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر پيش بيني خودكارآمدي دانش آموزان بر اساس انگيزش پيشرفت و شيوه هاي مقابله با استرس بود. روش مطالعه حاضر توصيفي- همبستگي بود. جامعه آماري اين پژوهش دربرگيرنده ي كليه دانش آموزان دبيرستاني منطقه 4 شهر تهران در سال تحصيلي 96-1395 بود كه از بين آن ها 240 نفر به روش تصادفي چندمرحله اي به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. شركت كنندگان پرسشنامه هاي راهبردهاي مقابله با استرس (CSQ)، خودكارآمدي شرر و انگيزش پيشرفت هرمنس (AMT) را تكميل كردند. براي تجزيه‌وتحليل داده ها، از رگرسيون چندگانه استفاده شد. يافته ها نشان داد انگيزش پيشرفت و خرده مقياس هاي سبك هاي مقابله با استرس 7/33 درصد از واريانس خودكارآمدي را تبيين مي كند. همچنين 7/7 درصد از خودكارآمدي توسط انگيزش پيشرفت تبيين شده و دو خرده مقياس عقلاني و هيجاني از سبك هاي مقابله با استرس توانسته اند 9/30 درصد از واريانس متغير خودكارآمدي را تبيين كنند.