تاثير آموزش رفتاري به والدين بر افزايش كيفيت زندگي والدين و كاهش علائم كودكان مبتلا به اختلال نارسايي توجه/بيش فعالي

اختلال نارسايي توجه/ بيش فعالي يكي از رايج‌ترين اختلال هاي روان شناختي كودكان است كه بر عملكردهاي شناختي، اجتماعي، هيجاني، خانوادگي آنان تأثير مي گذارد. پژوهش حاضر باهدف بررسي تأثير آموزش رفتاري به والدين بر كاهش علائم اختلال -بيش فعالي/ كمبود توجه و افزايش كيفيت زندگي والدين انجام شد. بدين منظور 30 نفر از والدين كودكان مبتلا به اختلال بيش-فعالي/كمبود توجه كه به بيمارستان 22 بهمن قزوين مراجعه كرده بودند به‌صورت نمونه در دسترس به عنوان نمونه انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه 15 نفري گمارده شدند. دو گروه با استفاده از پرسشنامه كانرز _والدين و پرسشنامه كيفيت زندگي (36-SF) مورد پيش‌آزمون قرارگرفته و پس از آموزش رفتاري 8 جلسه‌اي گروه آزمايش، هردو گروه مجدداً با پرسشنامه‌هاي فوق مورد بررسي قرار گرفتند. نتايج نشان داد كه آموزش رفتاري به والدين در كاهش نمره هاي بيش فعالي/كمبود توجه و همچنين در افزايش نمره كيفيت زندگي والدين مؤثر و نتايج معنادار بود. به‌طوري‌كه آموزش رفتاري به والدين بر كاهش اختلال كودكان آن ها و همچنين در بهبود كيفيت زندگي والدين مؤثر است.