استفاده از رهيافت بوم‌شناسي سيماي سرزمين شهري در راستاي برنامه‌ريزي شهر تاب‌آور در مقابل تغييرات اقليمي و سيلاب

امروزه بسياري از شهرها در سراسر جهان در معرض مخاطرات فزاينده اقليمي ناشي از رشد سريع شهرها و احتمال رو به افزايش وقوع سيل، خشكسالي و كمبود منابع آب، افزايش درجه حرارت، بالا آمدن سطح آب درياها و طوفان‌هاي شديد قرار دارند. وقوع سيلاب يكي از مهم‌ترين و بزرگترين مخاطراتي است كه خطرات و تهديدات مهمي را متوجه نواحي شهري مي‌نمايد كه به دليل ويژگي‌هاي ساختاري و فيزيكي، خسارت بيشتري از اين پديده متحمل مي‌شوند. به همين جهت، لازم است شهرها توانايي لازم براي جذب و دفع اثرات منفي و نامطلوب ناشي از چنين حوادثي را داشته و به اصطلاح تاب آور باشند. از آنجا كه تاب‌آوري مفهومي چندوجهي است، در راستاي دستيابي و تقويت آن در محيط‌هاي شهري، نياز به دستيابي به شناختي جامع و همه‌جانبه است. در اين راستا بوم‌شناسي سيماي سرزمين، به‌عنوان دانشي نوظهور و چند رشته‌اي مي‌تواند در اين زمينه در راستاي دستيابي به راهكارهاي طراحي و برنامه‌ريزي تاب آور شهري مؤثر و مفيد باشد. براين اساس، وجود تنوع شكلي و ايجاد ساختارهاي غيرخطي و چند كاركردي مي‌تواند در كنترل و مديريت سيلاب‌ها و كاهش سرعت رواناب‌هاي شهري استراتژي‌هاي مؤثري باشند.