معرفي مدل تجربي برآورد تبخير از سطح آزاد در اراك

كمبود ايستگاه تبخير سنجي و عدم وجود آمار كافي، استفاده و توسعه روش هاي تجربي جهت برآورد تبخير در هر منطقه را ضروري مي‌سازد. در اين تحقيق با استفاده از آمار و اطلاعات هواشناسي شهرستان اراك طي سال‌هاي 2009-1992 ، به مقايسه روش‌هاي تجربي ايوانف، استفنز استوارت، تيجوميروف، ماير، پنمن، شاهتين، هنفر، مارسيانو و USBR در برآورد تبخير از سطح آزاد پرداخته شد. مقايسه تبخير برآوردي از هر روش با تبخير مشاهده شده از تشتك تبخير نشان داد كه روش ايوانف به‌دليل كمترين خطا ( ميلي متر در روز 48/2RMSE=) و بيشترين همبستگي (7933/0=r)، مناسب‌ترين روش تجربي برآورد تبخير در منطقه مي‌باشد. پس از روش ايوانف، روش USBR و استفنز استوارت در رتبه هاي بعدي قرار داشتند. بيشترين خطاي برآورد تبخير نيز به روش ماير تعلق داشت. در مجموع كاربرد معادلات تجربي در برآورد تبخير از سطح آزاد منطقه مورد مطالعه قابل توصيه مي‌باشد.