بررسي تاثير قصه گويي (داستان هاي كهن فارسي ) بر مهارت اجتماعي در پيش دبستان

هدف از پژوهش حاضر بررسي تاثير روش قصه گويي به پايه داستانهاي كهن فارسي بر رشد مهارت اجتماعي نوآموزان در مقطع پيش دبستاني است . جامعه آماري شامل كليه نوآموزان منطقه 16 تهران است كه به شكل تصادفي خوشه اي ,35 نوآموز از 5 مركز پيش دبستاني براي گروه آزمايش و 35 نوآموز از 4 مركز پيش دبستاني ديگر در سال 1396 انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه ماتسون و همكاران كه در سال 1983 براي سنجش مهارت اجتماعي كودكان 4 تا 18 سال تهيه شده است ضريب پايايي آن با آزمون آلفاي كرونباخ 86/0 بدست آمده است ..به كمك آزمون كولموگروف-اسميرنوف در spss 22براي نرمال سازي سن نوآموزان استفاده شد كه 5 سال 4 ماه به طور ميانگين و نيز ميزان حضور مربي توسط اين آزمون كه 26/4 ساعت بدست آمد و سطح معنا داري بيشتر از 05/0 بود. و به كمك آزمون تي مستقل نتايج نشان داد كه اختلاف معنا داري در نمرات نوآموزان توسط والدين و مربي وجود دارد. و اين روش مي تواند موثر باشد. نتيجه گيري : به كمك داستان هاي اصيل فارسي كه شامل نكات پند آموز فراوان است مي توان نوآموزان و دانش آموزان را در رشد و ارتقا مهارت اجتماعي كمك نمود.