تاثير روش خود راهبر بر زبان آموزي و ايجاد مهارت ارتباطي يادگيرندگان دو زبانة پيش‌دبستاني

اين پژوهش تاثير روش خودراهبر بر زبان آموزي و ايجاد مهارت ارتباطي يادگيرندگان دو زبانة پيش‌دبستاني مي باشد. روش پژوهش شبه آزمايشي و جامعه آماري شامل كليه نوآموزان 5 ساله دوزبانه مدارس پيش دبستاني مهرشهركرج در سال تحصيلي 96-97 به تعداد 2500نفر بود كه جهت انتخاب حجم نمونه، از بين 50 پيش دبستاني و مهدكودك، مهدكودك گلبرگ كه داراي بيشترين نوآموز دوزبانه بود با روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند و 24 نوآموز دوزبانه انتخاب و بصورت تصادفي به دو گروه 12 نفري تقسيم شدند كه بر روي هر گروه به صورت تصادفي هر دو نوع آموزش خودراهبر و مهارت ارتباطي اجرا شدند. ابزار گردآوري داده هاي آماري پرسشنامه هاي محقق ساخته مهارت هاي ارتباطي و مهارت زبان آموزي بود. پايايي پرسشنامه از طريق ضريب آلفاي كرونباخ براي مهارت هاي ارتباطي 81/0 و مهارت زبان آموزي 83/0بود، كه بيانگر پايا بودن ابزار مي باشد. تجزيه و تحليل هاي داده ها از آزمون تحليل كوواريانس نشان داد كه روش خود راهبر بر مهارت‌ زبان‌آموزي يادگيرندگان دو زبانه پيش‌دبستاني تاثير دارد.همچنين ميزان نمره مهارت‌هاي ارتباطي يادگيرندگان تحت آموزش روش خودراهبر در پيش‌آزمون و پس‌آزمون تفاوت معناداري از نظرآماري وجود دارد.