بررسي شيوع نارسانويسي در دانش آموزان دختر مقطع ابتدايي شهرستان محمودآباد

هدف از پژوهش حاضر بررسي شيوع نارسانويسي در دانش آموزان دختر مقطع ابتدايي مي باشد. جهت انجام اين پژوهش از تعداد 4010 دانش آموز دختر تعداد 40 نفر انتخاب شدند، روش تحقيق از نوع توصيفي و نيمه تجربي بوده و متغيرهاي مستقل آن نظم و انضباط مدرسه، بي قراري و پرتحركي، نداشتن انگيزه و تكنولوژيهاي آموزشي هستند و عملكرد نارسانويسي متغير وابسته مي باشد. از آمار توصيفي و استنباطي در اين پژوهش استفاده شده و از آزمون مجذور كا دو كه با فرمول زير بدست مي آيد: با توجه به تجزيه و تحليل داده ها تمامي فرضيه هاي پژوهش تأييد شدند. 1. بي قراري و پرتحركي در نارسانويسي تأثير دارد. 2. عدم حركت مناسب انگشتان دست در نارسانويسي مؤثراست. 3. نداشتن انگيزه كافي براي خوب نوشتن در نارسانويسي مؤثر است. 4. استفاده از تكنولوژي آموزشي در كاهش نارسانويسي مؤثر است. 5. نظم و انضباط موجود در مدرسه در كاهش نارسانويسي تأثير دارد. واژگان كليدي : پيشرفت تحصيلي ، مقطع ابتدايي، يادگيري ، نارسانويسي يا ديس گرافي