مطالعۀ تطبيقي گويش كُردهاي مهاجر به كلاردشت مازندران

منطقه ي كلاردشت در ناحيه ي البرز مركزي قرن ها پذيراي مهاجرين كُرد (لك) بوده است. با توجه به شواهد تاريخي، اين مهاجران كه موضوع اصلي اين نوشته هستند، در يك دوره ي طولاني حدوداً پانصد ساله به صورت متناوب از مناطق مختلف غربي فلات ايران به اين منطقه كوچيده يا كوچانده شده اند. تنوع مهاجرت ها بالطبع، موجد تنوع گويش ها و لهجه ها در اين منطقه گرديده است. هدف از اين پژوهش نيز بررسي و تطبيق گويش كردهاي كلاردشت به منظور يافتن مبداء اين مهاجرت هاست. اين نوشته با توجه به تعدد لهجه هاي مختلف از گويش لكي در كلاردشت و مطالعه ي تطبيقي آن ها با لهجه هاي گويش لكي از زبان كردي در زاگرس نشان مي دهد كه مبداء اين مهاجران منطقه ي واحدي نبوده، بلكه مناطق مختلفي از منطقه ي زاگرس مي باشد. بررسي اسناد تاريخي موجود و همچنين پژوهش هاي ميداني و تطبيقي گويش شناسي در روستاهاي مختلف كردنشين كلاردشت، كه براي اولين بار انجام مي شود، ما را به چنين نتيجه اي مي رساند. در بررسي تطبيقي گويش ها در مقصد و زاگرس، عوامل مؤثر در تغييرات زباني ناشي از مهاجرت مد نظر است كه موارد آواشناسي، دستوري و واژگاني را در بر مي گيرد. اين پژوهش از نوع زباني ـ تاريخي بوده و با استفاده از منابع كتابخانه اي و نيز پژوهش-هاي ميداني گويش شناسانه تدوين گرديده است.