مكتب رمانتيسم در اشعار مولوي كُرد

مكتب رمانتيسم هر چند با ويژگي هاي خود در قرن هجدهم همه جا را فراگرفت، اما فكر رمانتيسمي همزاد بشريت است. اساس ادبيات جهان به حدّي از نظر احساسگرايي و خيالپردازي كه از ويژگي هاي رمانتيسم هستند، قوي است كه رمانتيك-هاي سده ي هجده را به تداعي مي كند. در ادبيات كردي نمي توان مرز مشخصّي براي مكتب كلاسيك و رمانتيك قائل شد؛ زيرا تغييرات سياسي و اجتماعي كه در سده ي هجده در اروپا رخ داد، براي ملّت كُرد به وجود نيامد. روش اين پژوهش توصيفي است و داده ها به شيوه ي سندكاوي و اسناد كتابخانه اي گردآوري و تحليل شده است. يافته هاي پژوهش نشان مي-دهد كه بسياري از مؤلفه هاي مكتب رمانتيسم از جمله: طبيعت گرايي، نااميدي، گرايش به عرفان، خيالپردازي و نوستالژي در اشعار مولوي تاوگوزي (1221-1300ه.ش) نمايان است؛ با وجود اين نمي توان همه ي اشعار مولوي را در اين مكتب گنجاند؛ زيرا مولوي برخلاف رمانتيك هاي اروپا قصد براندازي مكتب كلاسيك را نداشت. مولوي مرواريدهايي را كه در صدف ادبيات هورامان بودند، نمايان كرد و روح طبيعت هورامان را با حال و ذوق خود به هم آميخت و موج هاي درياي نااميدي را كه از زندگي محنت بار او سرچشمه مي گرفت، با خيال لطيف و سوز عرفان در اشعارش به شيوه ي منحصر به فرد نمايان ساخت كه در متن مقاله با ذكر نمونه به تفصيل بيان شده است.