بررسي جايگاه اجتماعي امر به معروف و نهي از منكر در سيرة علوي

«امر به معروف» و «نهي از منكر» دو فريضه بزرگ و دو فرع از فروع ده‌گانه دين مبين اسلام محسوب مي‌شوند. گذشته از عنايت خاص قرآن كريم به اين موضوع و نيز سيرة نظري و عملي پيامبراكرم(ص)و ديگر اولياي دين، در نگاه اميرالمؤمنين علي(ع) امر به معروف و نهي از منكر جايگاه ممتاز و ويژه‌اي دارد. آن حضرت امر به معروف و نهي از منكر را عنايت دين، قوام شريعت و با فضيلت‌ترين اعمال بندگان خدا توصيف مي‌نمايد كه حتي از جهاد در راه خداوند نيز بالاتر است. از ديدگاه آن حضرت اين دو فريضه بركات فراواني در جامعه اسلامي به دنبال دارد و در مقابل ترك آنها مستوجب نزول بلا و خطرات زيادي است. در اين مقاله سعي بر اين است كه اين مسائل براي خواننده گرامي ارائه گردد : مراتب سه‌گانه امر و نهي(قلبي، لساني، يدي)، خصوصيات آمر و ناهي، رابطه امر به معروف و نهي از منكر با جهاد و اقامه حدود و نيز لزوم نصيحت كردن و نصحيت پذيرفتن، همچنين فضيلت امر و نهي عوام نسبت به خواص، و رعايا نسبت به حكام .