اقتصاد جهان اسلام در پرتو عدالت علوي با تأكيد بر اقشار بي بضاعت

برپايي يك جامعه بستگي به اقتصادي پويا و فعال دارد، كه ريشه‌اي‌ترين امر در اين زمينه عدالت مي‌باشد تا از از جمع شدن سرمايه‌هاي ملّي در دست عدّهاي معدود پيشگيري نمايد. امام علي(ع) زماني امر حكومت را به دست گرفتند كه عدالت اقتصادي از بين رفته و جامعه به دو دسته سير سير و گرسنه گرسنه تقسيم شده بود كه اكثريت در فقر مطلق بودند. پژوهش حاضر به شيوه توصيفي-تحليلي و روش كتابخانه‌اي بيان مي‌دارد كه: امام علي(ع) بيت المال را سرمايه‌اي ملّي مي‌دانستند و به هيچ وجه استفاده‌اي شخصي، خانوادگي يا مؤلفه القلوب از آن نداشتند، همه مردم در آن يكسان بودند، نظارت دقيق بر بازارها و كارگزاران و برخوردي قاطع با متخلفان داشتند، حال توليد و توليد كننده مراعات مي‌شد، به ويژه توجه والايي به افراد بي بضاعت جهت رفع نياز و فقر زدايي از آنها داشتند.