معرفي محوطه معدني و باستاني نخلك- انارك با تكيه بر بررسي هاي باستان شناختي مطالعه ‏موردي (محدوده قلعه بزرگ)‏

استفاده از مواد معدني فلزي و غيرفلزي از اواخر دوره نوسنگي در فلات ايران افزايش مي يابد. شواهد ‏باستان شناختي نشان مي دهد پس از كشف فلز مس در هزاره ششم ق.م، دست يابي به فن آوري هاي ‏ذوب و استحصال فلزات از نيمه دوّم هزار پنجم ق.م گسترش يافته است. مطالعات اين عرصه از آن جهت ‏اهميّت دارد كه فلزات و مواد معدني نقش مهمّي در پيشرفت و توسعه زندگي انسان داشته اند. بطوري كه ‏فلزات در تبيين و تقسيم بندي دوره هاي فرهنگي جوامع انساني به عنوان شاخص اصلي تحولات محسوب ‏مي شوند. آثار و شواهد اين دوره ها به صورت محوطه هاي معدني و ذوب فلز دربسياري از نقاط كشور ‏بويژه در حاشيه كوير مركزي شناسائي شده اند. ‏ در محوطه معدني و باستاني نخلك انارك از نظر چگونگي فرآيند معدنكاري و ذوب فلز سرب و نقره، پس ‏از بررسي هاي باستان شناختي و مطالعات آزمايشگاهي مشخص گرديد فرآيند معدنكاري ابتدا با برداشت ‏رسوبات پرعيار پلاسري بوده و براي ذوب با استفاده از روش تشويه و ذوب انفصالي به كمك سوخت ‏گياهي ابتدا فلز سرب و سپس نقره استحصال شده است. براساس گاهنگاري مدارك سفالي و چوبي اين ‏محوطه به دوران ساساني، قرون مياني و متأخر تعلق دارد. ‏