مطالعه رخساره هاي زمين‌شناسي سازند سروك در يكي از ميادين نفتي جنوب غرب ايران

هدف اصلي اين مطالعه، تعيين گروه‌هاي سنگي زمين‌شناسي در سازند سروك مربوط به يكي از ميادين نفتي ايران مي‌باشد. با توجه به تعداد 5 ميكروفاسيس هاي شناسايي شده در سه چاه ميدان مورد مطالعه، محيط رسوبي سازند سروك از نوع پلت فرم كربناته رمپ تشخيص داده‌شد. مهمترين فرآيندهاي دياژنزي كه رسوبات سازند سروك را در ناحيه مورد مطالعه تحت تاثير قرار داده‌است مشتمل بر تراكم فيزيكي و شيميايي (استيلوليتي شدن)، جانشيني، دولوميتي شدن، سيماني شدن، انحلال، نئومورفيسم، شكستگي و ميكريتي شدن مي‌باشند كه برخي از آنها باعث افزايش و برخي منجر به كاهش كيفيت مخزني شده‌اند. در اين ميان دولوميتي‌شدن، سيماني‌شدن و انحلال تاثير قابل ملاحظه اي بر روي خواص مخزني داشته است. نئومورفيسم و ميكريتي شدن جزء فرآيندهاي فرعي در مخزن بوده و در كيفيت مخزني تاثير چنداني ندارند. تخلخل عمده مخزني از نوع بين بلورين و حفرات انحلالي است كه در صورت عدم سيمان شدگي توسط سيمانهاي كلسيتي باعث افزايش كيفيت مخزني شده اند. با توجه تقسيم بندي انجام گرفته توسط آهر مي‌توان گفت كه اين مخزن از نوع هيبريدي مي‌باشد كه هم فرايندهاي دياژنيتيكي و هم رخساره هاي اوليه كيفيت مخزني را كنترل مي‌كنند.