مطالعه تطبيقي عنصر درخت در نقاشي هاي بهجت صدر و سهراب سپهري با تمركز براصل بازنمايي

مدار تاريخ هنر قرن هفدهم بر مفهوم بازنمايي و ذهنيت استوار بود.يكي از جلوه هايي كه هنر مدرن را از ديگر هنرها متفاوت مي كند. عبارت است از بازنمايي. هنر همواره از بدو تاريخ صورتِ بازنمايانه تجسمي و نمايشي داشته است. بازنمايي يعني فرو كاستن جهان به يك سلسله معيارها و هنجارهاي خاص. بازنمايي صرفا به مثابه بازتاب و تصوير جهان نيست ، بلكه بر امكان فهم و درك جهان در قالب تصوير دلالت مي كند. در انديشه دكارت بازنمايي خاصيت ديداري خود را از دست داده و جلوه هاي تمثيلي و نمادين (symbolic) به خود مي گيرد. در واقع سوال اساسي اين است، سرچشمه بازنمايي نمادها ( درخت) در نقاشي هاي هنرمندان ايراني از كجا ناشي مي شود؟ هدف از ارائه اين مقاله روشن نمودن مساله چگونگي و چرايي به كارگيري نمادها توسط هنرمندان اسلامي- ايراني است. روشِ تحقيق مقاله ي حاضر به صورت تطبيقي انجام مي گيرد. بنابراين در مقاله حاضر سعي بر اين است ، نحوه ي بكارگيري نماد درخت را در آثار دو تن از نقاشان ايراني؛ بهجت صدر و سهراب سپهري را در دهه ي پنجاه شمسي مورد بررسي قرار دهد.