مطالعه ويژگي‌هاي فرمي نقش «پرنده» در فرش‌هاي عشايري و روستايي‌ فارس (1200 تا 1397ه . ش)

قالي‌هاي عشايري و روستايي فارس به سبب نوآوري و خلاقيت در طراحي، جايگاه ويژه‌ايي در فرهنگ و هنر ايراني دارند. نقش «پرنده» از جمله نقوش مورد استفاده در فرش است، جلوه‌هاي متنوع اين نقش به شكل تلخيص شده و انتزاعي در قالي‌هاي عشايري، با توجه به تمايل آنان به تجريد و بازنمايي غير واقع گرايانه از طبيعت (البته تا اندازه‌ايي تحت تأثير تكنيك و مواد اوليه بافت) يافت مي‌شود. در اين پژوهش با توجه به دو متغير فرمي (ساختار فرش و روابط نقوش)، به مطالعه ويژگي فرمي نقش«پرنده» در فرش‌هاي عشايري پرداخته شده است. روش تحقيق توصيفي-تحليلي بوده و جمع‌ آوري اطلاعات مورد نياز به روش كتابخانه‌ايي انجام گرديده است، به اين منظور پنج مورد از فرش مناطق مختلف فارس( شامل: شكرلو، بهارلو، چرپانلو , عرب جني، علي بيگي نيريز) كه حدود يكصد سال قدمت دارند را بر مبناي موجوديت آنها در كتب معتبر، انتخاب و سپس دسته بندي و در نهايت تحليل شده‌اند. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد، طي دو صد سال گذشته، فراواني نقش «پرنده» در فرش عشايري چشم‌گير بوده كه اين امر ملهم از زندگي و نگاه تمثيلي و انتزاعي به طبيعت بوده و داراي شاخصه‌هاي: استقلال نقش، نبودن در حاشيه، انفصال نقش و توجه ويژه به فضاي مثبت و منفي در طراحي و جايدهي اين نقش دارد.