بازنمايي نقش زنان در ايران باستان با تاكيد بر شاهنامه فردوسي

نقش زنان و جايگاه ويژه آنان جزء بحث هاي مهم و خاص در بين روشنفكران و نويسندگان اجتماعي از ديرباز تا به امروز ‏بوده است. زنان در فرهنگ هاي مختلف داراي جايگاه هاي خاصي هستند كه در ميان ادبيات گوناگون به آن پرداخته شده ‏است. در اين بين شاهنامه فردوسي كه از بزرگترين كتب حماسي ادبيات جهان است خالي از اين بحث نمي باشد و به گونه ‏اي ظريف و دلنشين به روحيات و جايگاه زنان پرداخته است. هدف از انجام اين پژوهش شناخت روحيه زنان ايران باستان ‏و مقايسه آن با زنان شاهنامه است. اين پژوهش برپايه ي دو سوال ‏1-‏آيا جامعه مرد سالار كهن پذيراي زنان با روحيه ‏اجتماعي بوده است؟ و 2-‏آيا در مقابل روحيه جنگاوري بعضي از زنان مي توان روحيه لطيف زنانه را نيز در آنها جستجو ‏كرد؟ شكل گرفته است. بر اساس مطالعات انجام شده چنين برمي آيد كه نه تنها زنان در بطن جامعه ي ايران باستان بلكه ‏در شاهنامه ي فردوسي نيز از جايگاه والايي برخوردار بوده همواره وظايف اجتماعي و خانوادگي خود را در يك راستا و ‏همسو انجام مي داده اند. پژوهش حاضر براساس روش توصيفي-تحليلي و مطالعات كتابخانه اي و پايگاه هاي اطلاعات ‏علمي انجام پذيرفته است.‏