تفسير و مطالعات تطبيقي در آثاركوبيسم پابلو پيكاسووجليل ضياءپور

پابلو روئيز پيكاسو يكي از برترين و تاثيرگذارترين هنرمندان ‌قرن بيستم ميلادي است. مشهور‌ترين هنرمندي، كه در تمام نقاط جهان حتي در روستاهاي دور افتاده به عنوان سمبل هنر شناخته شده است. در سراسر دهه‌هاي پربار گذشته آثاري خلق كرد كه از نظر شيوه بيان و شگرد كار يكسره باهم فرق دارند. پيكاسو با نيروي شگفت‌انگيزي سنت‌هايي كه تعليمات محافظت شده‌ي آكادمي هنر بود، را درهم ريخت. وي به همراه ژرژ براك سبك كوبيسم را پديد آورد. سبك كوبيسم سالها بعد در هنر معاصر ايران توسط جليل ضياءپور‌ با تلفيق سنت و آيين ايراني به كار گرفته شد و هنر نقاشي ايران را دگرگون كرد. درنوشته هاي چاپي خروس جنگي، ضياءپور درعقيده هنري خويش ابطال «نظريه‌هاي مكاتب گذشته و معاصر» را به چاپ رساند وبا وجود دشوارترين شرايط فرهنگي و اجتماعي پيش رو، برآن شد، تا نيم قرن تاريخ هنر ايران را تحت تأثير نظريه خويش كند. هر دو هنرمند با به تصوير كشيدن خروس به صورت جسورانه، براي دفاع از هرگونه انديشه و يا حركت نابخردانه‌اي از سمت محافظه‌كاران و آگاه‌ كردن همگان از تحولي نو بهره برده‌اند. در برخي از مطابقت‌هاي تصويري تغيير و تحول شيوه نقاشي را از تاريكي به روشنايي بارنگ، فرم هندسي، حالت عناصر و تركيب‌بندي ديده مي‌شود. هر دو سعي بر اين داشتند كه از اسطوره‌هاي زمان خودشان اثري خلق كنند و فضاي دوبعدي و خطوط كوبيسم حاكم بر برخي آثار به چشم مي‌خورد. در كوبيسم پيكاسو، آناليز اشيا به سطوح هندسي، احجام پيچيده، سطوح همزمان از زاويه ديدهاي مختلف و بُعد چهارم، تفكر و فلسفه اروپايي و در كوبيسم ضياءپور، سادگي منطقي، خطوط منظم تكراري سمبل كاشي درايران، بينش عارفانه و درونگرايي ازجمله ويژگي‌هاي آثار اين دو هنرمند مي‌باشد.