مطالعه هويت بصري اسناد و قباله هاي ازدواج شيراز در دوران قاجار با تأكيد بر فضاسازي و صفحه‌آرايي

هنر دوره قاجار به دليل نزديكي به دوره معاصر داراي اهميت ويژه‌اي است. آنچه اسناد اين دوره را با ديگر دوره‌هاي اسلامي متمايز مي‌كند اين است كه با رواج چاپ ماشيني آخرين نسخه‌هاي دست‌نويس و اولين نسخه‌هاي چاپي را مي‌توان ديد. اسناد به مدارك ارزشمند علمي و حقوقي كه مستند باشد گفته مي‌شود. تصويرسازي به بيان انديشه در قالب تصوير و صفحه آرايي مي پردازد كه با روش آراستن كتاب منجر به خلق آثار تازه اي مي شود. هويت تمدن ايران بر پايه ي زندگي معنايي و معنوي استوار است و تزئينات در هنر اسلامي به‌صورت هدفمند در آثار مختلف هنري ارائه‌شده است. ورود اسلام به ايران موجب دگرگوني در احوال و روابط عمومي مردم سرزمين ايران شدند كه اين تغييرات را در اسناد و قباله‌ها هم مي توان مشاهده كرد. آرايش كتاب و نسخه ها و اسناد و قباله ها از هنرهاي قديم كتاب‌آرايي در ايران است. در دوران قاجار عقدنامه ها زيبا طراحي و تزيين مي شد و شكل ظاهري آن از اسلوب و كتاب آرايي و صفحه آرايي ايران تبعيت مي شد هرچند كه مكاتب هنري مختلف در اين زمان نبود، اما شيوه ي كتاب‌آرايي در شيراز همان ويژگي هاي مكاتب پيشين شيراز را دارد. يافته ها نشان مي دهد با مطالعه قباله هاي ازدواج در دوره قاجار مي توان به شناختي از نوع تفكر و قوه ي ذهني ايرانيان از اين مراسم دست يافت. اين مقاله به مطالعه هويت بصري اسناد و قباله هاي ازدواج شيراز در دوران قاجار با تأكيد بر فضاسازي و صفحه آرايي مي پردازد كه با روش توصيفي تاريخي انجام‌شده است.